maandag 28 november 2011

Papa...

Mijn hand leek zo ontzettend klein
In die grote hand van jou
Maar wat voelde ik me beschermd
Veilig en vertrouwd
Je was trots en liet me weten
Dat ik mocht wezen wie ik was
Ook al was iedereen anders
Op mijn school en in mijn klas
Je liet me steeds weer lachen
Door een mop of door een grap
Mannen blijven altijd kinderen
Zo ook mijn allerliefste pap
Terwijl ik langzaam groter werd
Bleef jij met mij begaan
Het kostte je een beetje moeite
Dat ik op eigen benen ben gaan staan

Maar je gaf me ondersteuning
En hielp me mee op weg
Die ik als uniek mensenkind
In dit leven af moet leggen

Pap, wat mis ik je ontzettend
Jouw afwezigheid doet zo’n pijn
De prachtige fijne herinneringen
Zullen in mijn hart te vinden zijn

1 opmerking:

natasja zei

een hele dikke knuffel....
hij heeft dezelfde blik als je zoon, zie je dat zelf ook?