maandag 14 november 2011

Loslaten...

Mijn dochter van 10 kwam laatst in tranen thuis, vriendinnen gedoe rondom St Maarten.
Ze had afgesproken om dit jaar voor het eerst samen met 2 vriendinnetjes te gaan lopen..zonder mama's.
Dat was al even een slik-momentje voor deze mama. Maar goed, je moet je kinderen loslaten he.
Dus dapper zeg ik tegen dochterlief dat ik dat heel leuk vind voor haar en druk haar op het hart dat ze vooral bij elkaar moeten blijven.
Maar er was nog een ander klasgenootje dat zich tussen het drietal wurmde en mee wilde lopen, geen probleem zou je denken.
Ware het niet dat dit meiske mijn dochter er niet bij wilde hebben, want die 2 liggen elkaar niet zo.
Dikke tranen bij mijn dochter, dikke tranen bij de andere 2 vriendinnetjes en de derde stond er grijnzend bij te kijken.
Niet leuk natuurlijk, maar na wat over en weer gebel tussen ons mama's zijn we toch tot een oplossing gekomen waar iedereen zich in kon vinden.
Ze gingen met z'n vieren lopen...halleluja!
Dochterlief kroop toen op een gegeven moment bij me op schoot, vleidde haar hoofdje in mijn nek en fluisterde:" mama, ik wilde maar dat ik nog klein was, toen was het allemaal veel makkelijker..."
Op dat moment brak mijn weke moederhart en ik kon haar alleen maar gelijk geven....
Was je nog maar lekker klein, lief meisje, dan nam ik je in mijn armen en beschermde je tegen de boze grote buitenwereld.
Loslaten is zo moeilijk....

Liefs Heidy

2 opmerkingen:

Lynn zei

Geraakt... Je zou soms zelf willen dat je ook weer ff klein was.
Lijkt me heel moeilijk dat loslaten!

natasja zei

ach, dat meissie toch...zo groot, om al alleen te gaan lopen, zo klein om zich nog kleiner te willen voelen. Soms is de wereld zo lastig...