dinsdag 18 oktober 2011

Engeltjes...

Engeltjes...

Dit stukje is voor mijn verloren kindjes
Niet veel mensen weten dit maar ik heb 2x een miskraam gehad.
Op het moment dat ik wist dat ik zwanger was van m'n eerste en m'n derde kindje
maakte ik al plannen voor deze kindjes.
Het zou een geweldig leven krijgen, daar zou ik voor zorgen
Ik zou hen alles geven wat in mijn vermogen lag,
mijn hart behoorde toe aan deze kindjes...
Ik hield al onvoorwaardelijk van deze kindjes...

En dan wordt het je abrupt ontnomen, zomaar..pats, boem, weg!
“Foutje van de natuur” en “het was nog maar zo pril” of de allerergste “het was nog niks
Zomaar wat uitspraken die je ongevraagd te horen krijgt, die je raken tot in het diepst van je ziel.
Je kan er niks mee...het doet je alleen maar nog meer verdriet.

Deze kindjes zullen altijd deel uitmaken van mij, ze horen bij mij.

Dit gedicht kwam ik ergens tegen en verwoord precies hoe het voelt...

“Wij weten het niet, wij zullen het nooit begrijpen
waarom een mensenleven wordt bekort.
Waarom de ene bloem tot vrucht mag rijpen
de ander reeds in de knop verdort.”

Liefs Heidy

1 opmerking:

natasja zei

Voor altijd een warm plekje in je moederhart....
Knuffel...